ਨਾਨਕ ਕੀ ਪ੍ਰਭ ਬੇਨਤੀ ਹਰਿ ਭਾਵੈ ਬਖਸਿ ਮਿਲਾਇ ॥੪੧॥
नानक की प्रभ बेनती हरि भावै बखसि मिलाइ ॥४१॥
Naanak kee parabʰ bénṫee har bʰaavæ bakʰas milaa▫é. ||41||
Nanak offers this prayer: O Lord God, please forgive me, and unite me with Yourself. ||41||
|
ਮਨ ਆਵਣ ਜਾਣੁ ਨ ਸੁਝਈ ਨਾ ਸੁਝੈ ਦਰਬਾਰੁ ॥
मन आवण जाणु न सुझई ना सुझै दरबारु ॥
Man aavaṇ jaaṇ na sujʰ▫ee naa sujʰæ ḋarbaar.
The mortal being does not understand the comings and goings of reincarnation; he does not see the Court of the Lord.
|
ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਪਲੇਟਿਆ ਅੰਤਰਿ ਅਗਿਆਨੁ ਗੁਬਾਰੁ ॥
माइआ मोहि पलेटिआ अंतरि अगिआनु गुबारु ॥
Maa▫i▫aa mohi paléti▫aa anṫar agi▫aan gubaar.
He is wrapped up in emotional attachment and Maya, and within his being is the darkness of ignorance.
|
ਤਬ ਨਰੁ ਸੁਤਾ ਜਾਗਿਆ ਸਿਰਿ ਡੰਡੁ ਲਗਾ ਬਹੁ ਭਾਰੁ ॥
तब नरु सुता जागिआ सिरि डंडु लगा बहु भारु ॥
Ṫab nar suṫaa jaagi▫aa sir dand lagaa baho bʰaar.
The sleeping person wakes, only when he is hit on the head by a heavy club.
|
ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਕਰਾਂ ਉਪਰਿ ਹਰਿ ਚੇਤਿਆ ਸੇ ਪਾਇਨਿ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥
गुरमुखां करां उपरि हरि चेतिआ से पाइनि मोख दुआरु ॥
Gurmukʰaaⁿ karaaⁿ upar har chéṫi▫aa sé paa▫in mokʰ ḋu▫aar.
The Gurmukhs dwell upon the Lord; they find the door of salvation.
|
ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਓਹਿ ਉਧਰੇ ਸਭ ਕੁਟੰਬ ਤਰੇ ਪਰਵਾਰ ॥੪੨॥
नानक आपि ओहि उधरे सभ कुट्मब तरे परवार ॥४२॥
Naanak aap ohi uḋʰré sabʰ kutamb ṫaré parvaar. ||42||
O Nanak! They themselves are saved, and all their relatives are carried across as well. ||42||
|
ਸਬਦਿ ਮਰੈ ਸੋ ਮੁਆ ਜਾਪੈ ॥
सबदि मरै सो मुआ जापै ॥
Sabaḋ maræ so mu▫aa jaapæ.
Whoever dies in the Word of the Shabad, is known to be truly dead.
|
ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਹਰਿ ਰਸਿ ਧ੍ਰਾਪੈ ॥
गुर परसादी हरि रसि ध्रापै ॥
Gur parsaadee har ras ḋʰaraapæ.
By Guru’s Grace, the mortal is satisfied by the sublime essence of the Lord.
|
ਹਰਿ ਦਰਗਹਿ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਸਿਞਾਪੈ ॥
हरि दरगहि गुर सबदि सिञापै ॥
Har ḋargahi gur sabaḋ siñaapæ.
Through the Word of the Guru’s Shabad, he is recognized in the Court of the Lord.
|
ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਮੁਆ ਹੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥
बिनु सबदै मुआ है सभु कोइ ॥
Bin sabḋæ mu▫aa hæ sabʰ ko▫é.
Without the Shabad, everyone is dead.
|
ਮਨਮੁਖੁ ਮੁਆ ਅਪੁਨਾ ਜਨਮੁ ਖੋਇ ॥
मनमुखु मुआ अपुना जनमु खोइ ॥
Manmukʰ mu▫aa apunaa janam kʰo▫é.
The self-willed Manmukh dies; his life is wasted.
|
ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਚੇਤਹਿ ਅੰਤਿ ਦੁਖੁ ਰੋਇ ॥
हरि नामु न चेतहि अंति दुखु रोइ ॥
Har naam na cheeṫėh anṫ ḋukʰ ro▫é.
Those who do not remember the Name of the Lord, shall cry in pain in the end.
|
ਨਾਨਕ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਇ ॥੪੩॥
नानक करता करे सु होइ ॥४३॥
Naanak karṫaa karé so ho▫é. ||43||
O Nanak! Whatever the Creator Lord does, comes to pass. ||43||
|
ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੁਢੇ ਕਦੇ ਨਾਹੀ ਜਿਨੑਾ ਅੰਤਰਿ ਸੁਰਤਿ ਗਿਆਨੁ ॥
गुरमुखि बुढे कदे नाही जिन्हा अंतरि सुरति गिआनु ॥
Gurmukʰ budʰé kaḋé naahee jinĥaa anṫar suraṫ gi▫aan.
The Gurmukhs never grow old; within them is intuitive understanding and spiritual wisdom.
|
ਸਦਾ ਸਦਾ ਹਰਿ ਗੁਣ ਰਵਹਿ ਅੰਤਰਿ ਸਹਜ ਧਿਆਨੁ ॥
सदा सदा हरि गुण रवहि अंतरि सहज धिआनु ॥
Saḋaa saḋaa har guṇ ravėh anṫar sahj ḋʰi▫aan.
They chant the Praises of the Lord, forever and ever; deep within, they intuitively meditate on the Lord.
|
ਓਇ ਸਦਾ ਅਨੰਦਿ ਬਿਬੇਕ ਰਹਹਿ ਦੁਖਿ ਸੁਖਿ ਏਕ ਸਮਾਨਿ ॥
ओइ सदा अनंदि बिबेक रहहि दुखि सुखि एक समानि ॥
O▫é saḋaa anand bibék rahėh ḋukʰ sukʰ ék samaan.
They dwell forever in blissful knowledge of the Lord; they look upon pain and pleasure as one and the same.
|
ਤਿਨਾ ਨਦਰੀ ਇਕੋ ਆਇਆ ਸਭੁ ਆਤਮ ਰਾਮੁ ਪਛਾਨੁ ॥੪੪॥
तिना नदरी इको आइआ सभु आतम रामु पछानु ॥४४॥
Ṫinaa naḋree iko aa▫i▫aa sabʰ aaṫam raam pachʰaan. ||44||
They see the One Lord in all, and realize the Lord, the Supreme Soul of all. ||44||
|
ਮਨਮੁਖੁ ਬਾਲਕੁ ਬਿਰਧਿ ਸਮਾਨਿ ਹੈ ਜਿਨੑਾ ਅੰਤਰਿ ਹਰਿ ਸੁਰਤਿ ਨਾਹੀ ॥
मनमुखु बालकु बिरधि समानि है जिन्हा अंतरि हरि सुरति नाही ॥
Manmukʰ baalak biraḋʰ samaan hæ jinĥaa anṫar har suraṫ naahee.
The self-willed Manmukhs are like stupid children; they do not keep the Lord in their thoughts.
|
ਵਿਚਿ ਹਉਮੈ ਕਰਮ ਕਮਾਵਦੇ ਸਭ ਧਰਮ ਰਾਇ ਕੈ ਜਾਂਹੀ ॥
विचि हउमै करम कमावदे सभ धरम राइ कै जांही ॥
vich ha▫umæ karam kamaavḋé sabʰ ḋʰaram raa▫é kæ jaaⁿhee.
They do all their deeds in egotism, and they must answer to the Righteous Judge of Dharma.
|
ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਛੇ ਨਿਰਮਲੇ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸੁਭਾਇ ॥
गुरमुखि हछे निरमले गुर कै सबदि सुभाइ ॥
Gurmukʰ hachʰé nirmalé gur kæ sabaḋ subʰaa▫é.
The Gurmukhs are good and immaculately pure; they are embellished and exalted with the Word of the Guru’s Shabad.
|
ਓਨਾ ਮੈਲੁ ਪਤੰਗੁ ਨ ਲਗਈ ਜਿ ਚਲਨਿ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਇ ॥
ओना मैलु पतंगु न लगई जि चलनि सतिगुर भाइ ॥
Onaa mæl paṫang na lag▫ee jė chalan saṫgur bʰaa▫é.
Not even a tiny bit of filth sticks to them; they walk in harmony with the Will of the True Guru.
|
ਮਨਮੁਖ ਜੂਠਿ ਨ ਉਤਰੈ ਜੇ ਸਉ ਧੋਵਣ ਪਾਇ ॥
मनमुख जूठि न उतरै जे सउ धोवण पाइ ॥
Manmukʰ jootʰ na uṫræ jé sa▫o ḋʰovaṇ paa▫é.
The filth of the Manmukhs is not washed away, even if they wash hundreds of times.
|
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੇਲਿਅਨੁ ਗੁਰ ਕੈ ਅੰਕਿ ਸਮਾਇ ॥੪੫॥
नानक गुरमुखि मेलिअनु गुर कै अंकि समाइ ॥४५॥
Naanak gurmukʰ méli▫an gur kæ ank samaa▫é. ||45||
O Nanak! The Gurmukhs are united with the Lord; they merge into the Guru’s Being. ||45||
|
ਬੁਰਾ ਕਰੇ ਸੁ ਕੇਹਾ ਸਿਝੈ ॥
बुरा करे सु केहा सिझै ॥
Buraa karé so kéhaa sijʰæ.
How can someone do bad things, and still live with himself?
|
ਆਪਣੈ ਰੋਹਿ ਆਪੇ ਹੀ ਦਝੈ ॥
आपणै रोहि आपे ही दझै ॥
Aapṇæ rohi aapé hee ḋajʰæ.
By his own anger, he only burns himself.
|
ਮਨਮੁਖਿ ਕਮਲਾ ਰਗੜੈ ਲੁਝੈ ॥
मनमुखि कमला रगड़ै लुझै ॥
Manmukʰ kamlaa ragṛæ lujʰæ.
The self-willed Manmukh drives himself crazy with worries and stubborn struggles.
|
ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਇ ਤਿਸੁ ਸਭ ਕਿਛੁ ਸੁਝੈ ॥
गुरमुखि होइ तिसु सभ किछु सुझै ॥
Gurmukʰ ho▫é ṫis sabʰ kichʰ sujʰæ.
But those who become Gurmukh understand everything.
|
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਨ ਸਿਉ ਲੁਝੈ ॥੪੬॥
नानक गुरमुखि मन सिउ लुझै ॥४६॥
Naanak gurmukʰ man si▫o lujʰæ. ||46||
O Nanak! The Gurmukh struggles with his own mind. ||46||
|
ਜਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਨ ਸੇਵਿਓ ਸਬਦਿ ਨ ਕੀਤੋ ਵੀਚਾਰੁ ॥
जिना सतिगुरु पुरखु न सेविओ सबदि न कीतो वीचारु ॥
Jinaa saṫgur purakʰ na sévi▫o sabaḋ na keeṫo veechaar.
Those who do not serve the True Guru, the Primal Being, and do not reflect upon the Word of the Shabad -
|
ਓਇ ਮਾਣਸ ਜੂਨਿ ਨ ਆਖੀਅਨਿ ਪਸੂ ਢੋਰ ਗਾਵਾਰ ॥
ओइ माणस जूनि न आखीअनि पसू ढोर गावार ॥
O▫é maaṇas joon na aakʰee▫an pasoo dʰor gaavaar.
do not call them human beings; they are just animals and stupid beasts.
|
ਓਨਾ ਅੰਤਰਿ ਗਿਆਨੁ ਨ ਧਿਆਨੁ ਹੈ ਹਰਿ ਸਉ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨ ਪਿਆਰੁ ॥
ओना अंतरि गिआनु न धिआनु है हरि सउ प्रीति न पिआरु ॥
Onaa anṫar gi▫aan na ḋʰi▫aan hæ har sa▫o pareeṫ na pi▫aar.
They have no spiritual wisdom or meditation within their beings; they are not in love with the Lord.
|
ਮਨਮੁਖ ਮੁਏ ਵਿਕਾਰ ਮਹਿ ਮਰਿ ਜੰਮਹਿ ਵਾਰੋ ਵਾਰ ॥
मनमुख मुए विकार महि मरि जंमहि वारो वार ॥
Manmukʰ mu▫é vikaar mėh mar jamėh vaaro vaar.
The self-willed Manmukhs die in evil and corruption; they die and are reborn, again and again.
|
ਜੀਵਦਿਆ ਨੋ ਮਿਲੈ ਸੁ ਜੀਵਦੇ ਹਰਿ ਜਗਜੀਵਨ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥
जीवदिआ नो मिलै सु जीवदे हरि जगजीवन उर धारि ॥
Jeevḋi▫aa no milæ so jeevḋé har jagjeevan ur ḋʰaar.
They alone live, who join with the living; enshrine the Lord, the Lord of Life, within your heart.
|
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੋਹਣੇ ਤਿਤੁ ਸਚੈ ਦਰਬਾਰਿ ॥੪੭॥
नानक गुरमुखि सोहणे तितु सचै दरबारि ॥४७॥
Naanak gurmukʰ sohṇé ṫiṫ sachæ ḋarbaar. ||47||
O Nanak! The Gurmukhs look beautiful in that Court of the True Lord. ||47||
|
ਹਰਿ ਮੰਦਰੁ ਹਰਿ ਸਾਜਿਆ ਹਰਿ ਵਸੈ ਜਿਸੁ ਨਾਲਿ ॥
हरि मंदरु हरि साजिआ हरि वसै जिसु नालि ॥
Har manḋar har saaji▫aa har vasæ jis naal.
The Lord built the Harimandir, the Temple of the Lord; the Lord dwells within it.
|
ਗੁਰਮਤੀ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਪਰਜਾਲਿ ॥
गुरमती हरि पाइआ माइआ मोह परजालि ॥
Gurmaṫee har paa▫i▫aa maa▫i▫aa moh parjaal.
Following the Guru’s Teachings, I have found the Lord; my emotional attachment to Maya has been burnt away.
|
ਹਰਿ ਮੰਦਰਿ ਵਸਤੁ ਅਨੇਕ ਹੈ ਨਵ ਨਿਧਿ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥
हरि मंदरि वसतु अनेक है नव निधि नामु समालि ॥
Har manḋar vasaṫ anék hæ nav niḋʰ naam samaal.
Countless things are in the Harimandir, the Temple of the Lord; contemplate the Naam, and the nine treasures will be yours.
|
ਧਨੁ ਭਗਵੰਤੀ ਨਾਨਕਾ ਜਿਨਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਲਧਾ ਹਰਿ ਭਾਲਿ ॥
धनु भगवंती नानका जिना गुरमुखि लधा हरि भालि ॥
Ḋʰan bʰagvanṫee naankaa jinaa gurmukʰ laḋʰaa har bʰaal.
Blessed is that happy soul-bride, O Nanak! Who, as Gurmukh, seeks and finds the Lord.
|
ਵਡਭਾਗੀ ਗੜ ਮੰਦਰੁ ਖੋਜਿਆ ਹਰਿ ਹਿਰਦੈ ਪਾਇਆ ਨਾਲਿ ॥੪੮॥
वडभागी गड़ मंदरु खोजिआ हरि हिरदै पाइआ नालि ॥४८॥
vadbʰaagee gaṛ manḋar kʰoji▫aa har hirḋæ paa▫i▫aa naal. ||48||
By great good fortune, one searches the temple of the body-fortress, and finds the Lord within the heart. ||48||
|
ਮਨਮੁਖ ਦਹ ਦਿਸਿ ਫਿਰਿ ਰਹੇ ਅਤਿ ਤਿਸਨਾ ਲੋਭ ਵਿਕਾਰ ॥
मनमुख दह दिसि फिरि रहे अति तिसना लोभ विकार ॥
Manmukʰ ḋah ḋis fir rahé aṫ ṫisnaa lobʰ vikaar.
The self-willed Manmukhs wander lost in the ten directions, led by intense desire, greed and corruption.
|
